Devrim06

Alevi inancına mensup olduğu düşünülen Albili’ler

Albililer
Feodalliğin, kontların hüküm sürdüğü XII. yüzyıllarda sapkın inanç denilen bir toplum ortaya çıktı. Halk arasında olduğu gibi saygın kişiler arasında da bu görüş yerini almaya başlamıştı. Bu görüş Albililer arasında yaygındı. Diğer adı ile Katarizm’di. Politik gücün Albililerin inancında yeri yoktu. Katar kiliseleri beyler tarafından korunmuş olsalarda politik alanda güçlü değillerdi.

Kiliselerin o zamanki güçlü durumları yanlızca politik ve maddi yöndendi. Askeri yönden hiç bir güçleri yoktu. Tek dayanakları kiliseleri ve inancı kullanarak Avrupa’da kırallıkların, beyliklerin ve kontlukların (Fransa, İngiltere Kırallıkları Lorraine ve Bourgogne Prenslikleri gibi) askeri güçlerini inanç adı altında kendi güçleri gibi kullanıyor ve istedikleri saldırıyı istedikleri kırallıktan talep edebiliyorlardı.
Kiliseler o zaman da kutsal topraklara yönelik saldırıları ve oraları ele geçirme istekleri için halkı orduya almanın yolunu arıyor, orduya kırk günlük katılma karşılığında (Kırklar ortaya çıkıyor) suçların ve günahların affedilebileceğini söylüyorlardı ve şart koşuyorlardı.

Avrupa’da ki kırallıklardan ve beyliklerden kilisenin emirlerine uymayan kiliseye karşı olan halkı koruyan kontluklardan olan Toulouse kontlukları kiliseleri rahatsız etmekteydiler. Fransa Kırallığı bu konuyu inceden alıp arayı bulmak için 1208 yılında Avignon’da bir toplantı düzenler ama Toulouse kontlarını razı edemezler.

Ancak Papa III. Innocent’ın bunu kabul etmemesi ve Fransa Kırallığından bir sefer düzenlemesini istemesi ve Fransa Kırallığı’nın kabul etmemesi ile durmak üzere iken, Papa’nın danışmanlarından Pierre Castelnau’nun Toulouse Kontunun yakınlarından biri tarafından öldürülmesi bardağı taşıran son damla olmuş ve Toulouse’a sefer kararı alınmıştı.
Bu seferin nedeni asıl o bölgelerde yaşayan sapkın insanlar denilen Katar inancına sahip Albilileri ortadan kaldırmaktı.Toulouse kontu bu karara ne kadar karşı çıksada kendi topraklarını ve beyliğini kurtarmak ve Avrupa Kırallıklarını ve kiliseleri karşısına almamak için Haçlı ordularının yanında yer aldı.

1209 yılında başlayan sefer Bezier kapısında ilk savaşı gösterdi. Bezier’nin Katolikleri kendi içlerinde sakladıkları sapkın inançlı kişileri vermek istemeyince yapılan saldırılarda seçme yapılmadan, sorulmadan yapılan kıyımda 40 000’i aşkın insan katledildi.
Savaş anında sorulan sapkınları nasıl tanıyacağız sorusuna Arnaud Amaury’nin verdiği şu cevap Haçlı ordularının sloganı olacaktı : “ Hepsini öldürün, Allah kendininkileri tanır.”

Bezier ile başlayan bu kıyım sapkın insanlar denilen Albililere karşı yapılan saldırılar, kırk yıla yakın bir zaman alır. Montsegur kalesini ve Carcasson’u aldıktan sonra bütün topraklar ve ordunun idaresi Kuzey Fransa’nın küçük bir Beyi Simonde Monfort’a verildi. Nedeni de onun orada kalabileceği, Kuzey’de fazla bir idaresi olmamasından gelmekteydi.

Simon de Monfort’un başa gelmesinden sonra savaş devam etti, güçlü şehirlerin kontlukları’nı (Carcasson, Narbonne, Foix) alarak devam eden seferler sırasında Toulouse kontluğuna el sürülmedi. Çünkü Toulouse Kontu yaşanılan kıyıma göz yummuş ve kiliselerin korumasını almıştı. Yapılan savaşlarda ve ilk olarak Minerva denilen bölgede Arnaud Armaury 150 Albililiyi ateşe attı.

1211’de Haçlı Konseyi Monpellier’de toplandı. Toulouse kontu Raimond VI’nın durumu tartışıldı. Kendisinin ve halkının çıkarları için Haçlı seferlerine kiliselerin yanında katılan Toulouse Kontu bu toplantıda tekrar suçlandı. Bütün topraklarını kiliselere teslim etme ve sürgün gibi cezalarla cezalandırıldı. Bunu kabul etmeyen Toulouse kontu Haçlıları terk ederek Toulouse’a döndü ve savunmaya çekildi. Simon yaptığı saldırılarda Toulouse kontu topraklarında Lavaur şehrinde 200 Albiliyi ateşe atar ve 40 şövalyeyi öldürür. Raimond VI için tek çıkar yol savaşmaktır.

Savaşların sonuç vermediği ve Haçlıların baskın saldırıları karşısında en son Raimond VI’nın oğlu Raimond VII’a teslim olur ve Fransa Kırallığına topraklarını vermekle kalmayıp soyunun Krallık haklarını da teslim eder.

1233 yılında katar inancına mensup sapkın inançlı kişileri yargılamak için Engizisyon mahkemeleri kurulur. Güney de yaygınlaşarak sapkın inançlı dedikleri kiliselere karşı olan bütün Albilileri ateşe atarlar. Bu kıyımlardan kaçanlar en son Montsegur denilen ve mücadelenin sembolü haline gelen kaleye yerleşirler.

1242 yılında Engizisyon mahkemesi heyetine Toulouse kontu yakınlarından Raimond d’Alfaro tarafından yapılan bir saldırıda bütün Papazlar baltalarla parçalanırlar. Bu olay Engizisyonun ve Haçlıların Montsegur kalesine yönelmelerine neden olur.
O güne kadar Katar inancına bağlı Albililer diğer adı ile sapkın inancına mensup olan son kişiler Montsegur kalesine yerleşmişlerdi. Yapılan saldırılar sonucu Montsegur’da bulunan ve kale halkına daha fazla zarar vermek istemeyen sıgınmacı Albililer kale halkına dokunmamaları şartı ile Haçlılara teslim olurlar. Kendilerine verilen son bir şans olan kiliseleri tanımayı red ederek Montsegur kalesi halkından 25 kişininde kendilerine katılması ile birlikte kendilerini ateşe atarlar.

Ateşten kurtulma şansına rağmen inançlarından dönmeyen Albililer ateşte kendilerini atmadan önce su sözü söylerler: “Hepimiz kardeştik”.

Alevi inancına mensup olduğu düşünülen Albili’ler

Binlerce yıldır yakılıp yıkılan ve yok edilmeye çalışılan Aleviliğin çeşitli olaylar ve ayaklanmalar sonucu ortaya tekrar tekrar çıkmış ve kendi gelenek görenek ve felsefesinden ödün vermeden, tarihler boyunca benligini yitirmeden yaşamına devam ettirmiştir.
Birçok güçlü devletlerin kendilerini itaatkar silahlı bir güç olarak görmesi, savaşlar sonucu hakimiyetini kurduktan sonra yok etmeye çalıştıkları Aleviler direnmelerine devam etmişlerdir.

Gizlide olsa kitapsız, belgesiz, sazla deyişlerle hakları ödenemeyecek kadar büyük olan Dedelerimizin sözlü bilgilendirmeleri ile günümüze kadar gelmişlerdir.

Alevi tarihinin dönüm noktalarından biri olan Sivas katliamından sonra hızla yükselen Alevi direnişi, uyanışı silahsız bir devrimle tarihinin en örgütlü dönemine gelmiştir. Bu örgütlülük ile beraber ortaya atılan tartışmalar yön değiştirerek Aleviliğin nerede olduğu ne zaman dan beri var olduğu, hangi dine bağlı olduğu çalkantıları son hızı ile devam ederken okuduğumuz bir kaç kitap ve dinlediğimiz birinin sözünün diğerini tutmadığı yazarlarımızın ve Dedelerimizin açıklamaları ve Aleviliğin sürgünler sonucu Avrupa’ya kaydığı ispatları, aynı isimle olmasa da yaşam biçimi ve karşılastıkları iftiralar ve katliamlar ile Alevileri andıran topluluklar olduğunu öğrendik.

Son okuduğumuz «Aleviliğin kayıp bin yılı» adlı Erdoğan ÇINAR’ın kitabında Fransa’da 1200’lü yıllarda Albigen’ler adlı Alevi yaşamı süren halkın oldugunu öğrendik.

Merakımızı gidermek için tarihi kitaplardan ve internetteki bazı tarihi sitelerden Fransa’nın Carcasson, yerleşim olarak Touluse ve Bezier Beyliklerinde (Kontluklarda) Albi denilen yerde yaşayan ve Albililer (Albigeois) olarak adlandırılan bir halkın yaşadıgını Hıristiyanlığa ve Katolikliğe pek benzemeyen bir yaşam biçimlerinin olduğunu öğrendik.

Yaşam biçimleri ile Aleviliği andıran ve karalama politikalarının Anadolu Alevilerini andıran, Albililer Papalık ve kiliselerin emri ile Haçlı seferlerine uğramıştır. Tarihe Albililere karşı Haçlı seferleri olarak geçen bu kanlı kıyım otuz yıl sürmüştür .

Başlangıçta Albililerin inancı ortaya çıktı. Bu inanç Fransa’nın Güneyinde ortaya gelmedi. Büyük bir olasılıkla onuncu ve onbirinci yüzyıllarda şimdiki adı ile Bulgaristan olan Doğu Avrupa’dan Fransa’ya geldiği düşünülüyor.

Bu inanışa göre hayatta dünyanın hiç bir şeyine önem verilmiyor. Dünya’yı yöneten bir Kırallığın olduğunu ve oraya ulaşabilmek için iyi bir insan olma amacını giderek eksiksiz bir insan (insane-ı kamil) olmaktır.

İnsanların hepsi bir ruha sahiptir amaç ise bu ruhu o yüksek kurula kırallığa ulastırmaktır. Bu da insanın tanrı ile bir olmasından geçer ki, Hıristiyanlıkta bu bate mile gerçekleştirilir. Albilerde buna consalamentum deniyor.

Consalamentum hak dostlarının arasına girmek için yeterli değildir. Hak dostlarına katılım bir ömür boyu verilen imtihandan sonradır.
Katolik kiliseler kendi organizasyonları, sahiplendiği konu ve kurulları, vergileri, zenginlikleri ve siyasi baskınlığı nedeni ile Albililer tarafından red ediliyorlardı. Albililer tarafından Katolik kiliselerine yönelik bazı eylemlerde olmuştur. Mesela kutsal sayılan Cuma akşamları halka açık meydanlarda ateş yakıp et pişirip yemek gibi. O zamanki düşünceyi göz önüne alırsak bu eylem kiliseleri çok kızdırmıştır.

Albililerin inancının gelişmesi belkide o zamanki ekonomik, dinsel ve siyasal baskılardan çıkmıştır. Ama kiliseler tarafından Avrupa’nın Doğusu hariç diğer taraflarında reddedilen bir toplum ve inanç haline gelmişlerdir.

Seyit Gezek
24.05.07

karmati

Tek Tanrılı Dinlerin Uygulayıcıları Süreç Içerisinde Efendiye Itiati ön Plana çıkararak; Gökyüzü Cennetini Vaadederek,yeryüzünde Kendilerini Tanrılaştırıp Inanırlarını Köleleştirdiler. Ateşte Yakarak Karşıtlarını, Tanrının Yetkelerini Kullanma Hakkının Kendilerinde Olduğunu Iddia Ettiler.efendiler Ve Köleler Olarak Ayrımsanan Yeryüzü Cennetinde Bütün Kıyımları Tanrı Adına Yaptılar.onun Benzeyişinde Ve Onun Ruhunu Taşıyan Ve Nihayetinde Ona Dönecek Olan Parçaları Ateşle Kutsadılar.12-13.yüzyıldaki Bakış Açısı 1993'tede Aynıydı.papaz Cüppesi,imam Sarığı Ve Sakalıyla Yer Değiştirmişti.

Kul Seyyid

Devrim06

İşcanbaba

Devrim06

albigenlerle yukarıda alıntıladığım yaşam ve ölüm durumlarıyla ilgili resmiler alıntı resimler daha doğrusu , resmin dili yorumlayana göre değişir sanırım abi.

Devrim06

Montsegur Kalesi / Fransa




Montsegur Kalesi / Fransa



Montsegur / Fransa: günes simgesi





Kale kapisindaki amblem





alıntı: balabanasireti


resimleri yüklemedeki sebep herhangi bir iddia değil, konuyu bütünlemesi tamamlaması ve bütünlük oluşturması sebebiyledir..

Devrim06

katarlarıda es gecmeyelim dabi ki oda gündeme gelmiş olsun. sevgili karanda eklemeler yapacktır bu bölüme...