Devrim06

Alevilik-Bektaşilikte “nikâh kılmak”, biyolojik düzlemde bir kadın ile bir erkek evlenmek, kültürel düzlemde ise ikrar vererek yola girmek, yani “yol ile evlenmek”, demektir. Bir kadın ile bir erkeğin evlenmesi kültürümüzde “yol evliliğine” bir “köprü” ya da bir “merdiven” olarak algılanır. Bu köprü aşıldığında, bu merdiven çıkıldığında “yol evliliğinin tarafları ve yükümlülükleriyle karşı karşıya kalınır”.
Bu nedenle nikâh erkânı hizmetinin “sahibi”, evlenecek olan bacı can ile erkek canı “yol sahibi” durumundaki canların karşısına “diker”, “dâr duruşuna” çağırır ve şu konuşmayı yapar:
“Aşkınız, bedeninizle “mühürlüdür”; aşk ancak “özgür” olursa sizleri eğitebilir. Eğitilmek için aşkınızı “söz” ve “tel” donunda doğurup “sese” dönüştürerek yaşama salmak durumundasınız. Bunu gerçekleştiremezseniz aşkınız “mührü kırar”, bedeninizi “tekmeleyerek” dışarı çıkar ve basar feryadı: “Senin gibi bedeni öldürmeli”, diye. Aşkınızı, yaşama taşıdığınızda, egemenle taraf olan “örgütlü kutsallığı yerle bir etmek”, fizik ve metafizik “despotun tasallutuna” karşı bir duruş alacak biçimde “kendinizi parçalayıp yeniden kurmak” durumundasınız. Bunu sizlere hatırlatmakla yükümlüyüm.
Felsefemizde “aşk”, Tanrı’ya yönelikönü alınamaz kültürel bir eğilimdir. Sıklıkla acı-sıkıntı donunda gezinen, düşünmeye, konuşmaya ve davranışa yansıyan, yani bu üç alanda görünüşe taşınan “bilgeliktir”; geleneğimizin aklımıza soktuğu bir “onurdur”. Bu onurla onurlanmayı bir “yaşam kuralı” belleyeceksiniz.
Unutmayı ki Alevilik-Bektaşilik “aşka âşık olma” sanatıdır: “Aşktan başka Tanrı yoktur ve Ali, aşkın velisidir”, özdeyişi bizim kime âşık olacağımızı gösterir. “Yol”da yaşanmış “anı”lar anımsandığında daha çok aşkın halleri ile “çağrılır”; çağrıyı alan “anı” bize ya da biz ona koşarız: Koşu tamamlandığında, “etten yapılmış bir ruh” karşımızdadır ya da yanı başımızdadır artık. Böylesi durumlarda “hazır” olarak verilenin ya da “belletilenin” dışında kesinlikle “kendinize rastlayacaksınız”. Önce “yabancı” geleceksiniz, kendiniz kendinize. Biliyorsunuz hakikat, “hayretten” ibarettir; hayret kendini hissettirir hissettirmez tıpkı bir kedi gördüğünde “miyav miyav” diye haykıran bir çocuk gibi “bağırmak” gelecek içinizden; doğal olarak utanacaksınız. “Demek ki”diyeceksiniz, “ya çocuk olacağız” ya da “çocuktaki coşkuyu yaratacak denli âşık”.
Bu anlamıyla aşk, “siyah ışık” ile ten gözünden gizlenmiş, “doğuran bir hiçliktir”. Doğuran hiçlik olarak Tanrı’dır; anlayacağınız hemen her şeye gebe bir “dölyatağıdır” bizim aşkımız, yani tanrımız. Bu aşk alanında gezinmeye başladığınızda, “resmi ve ilâhi ezber” için artık bir “suçlu” olduğunuzu hiçbir zaman unutmayacaksınız.
Açıklanması durumunda egemenler için “risk” oluşturan ve kişinin başını “belâya” sokan vahdet-i mevcut belirleyici tasavvuf bilgisi, “aşkın günahıdır”. Bu “günahı” ilk işleyen “kanda dans” geleneğini başlatan, “aşkın sırrının açıklanacağı yer vaaz kürsüsü değil darağacıdır”, özlü sözünün bağlandığı Hallac-ı Mansur’dur. İbadet meydanımızın birinci piri, “İlâhi Aşk” şehidi Hallac- Mansur’un “aşk çocukları” olduğunuzu aklınızdan çıkarmayın.
Aşk, kişiyi daha cahil durumdan daha bilgili duruma yükselten bir “insanlaşma ortamıdır”; orada insan kendini bulur, “keşfeder”; Tanrı’ya ulaşmanın yollarını arar bulur. Aşk, insan olabilmek için gerçek bir “kaçınılmazlıktır”; kendini ve dünyayı “yeniden kurmaya” çalışan insan için zorunlu bir etkinliktir. Aşk, gerçek bireyden “dünyaya açıldığımız” yerdir: Bu anlamda “eşiktir”. Eşik kutsallığının bir gereği olarak “aşka basılmaz, niyaz edilir”. Siz de öyle yapın: Kalbinizin üzerindeki sağ elinizi dudaklarınıza götürerek erkânınıza katılan tüm canlara “niyaz edin”.
Sizlere yaptığım bu hatırlatmaların, yaptığınız niyazın Hak Defteri’ne kayıt edilmesini ve unutulmamasını dilerim. Allah eyvallah! Gerçeğe hû!”
Daha sonra nikâh erkânı hizmetinin sahibi, “nikâh kılacak” bacı-erkek canı birbirlerine karşı “dâr’a çağırır” ve “nikâh gülbangı”nı seslendirir:
“Bismişah! Allah Allah!
Hakikat abdestini aldık eyvallah. Şah medet mürvet ya Cananım, bu bacı ve erkek can evlenmeye karar vermiş, huzuruna “tanıklık et” demeye geldik.
Hak meydanında sizlere sesleniyorum: Bu andan başlayarak var olma nedeniniz birbirinize duyduğunuz aşktır: Nedenler gizlenmeyi sever; siz artık birbirinizde sırsınız. Sırrınızı keşfe çıkın: Birbirinizi “bardağa” doldurun ama eğilip birlikte içmeye kalkışmayın. Ekmeğinizi bölüşün ama aynı lokmayı birlikte dişlemeyin. Birbirinizin gönlüne girip çıkın ama birbirinizin “içine” saklanmayın. Can gölgelerinizde dinlenin ama birbirinizin gölgesini silmeye kalkışmayın. Çünkü yaşam “yalnızdır” ve bu denli “yakınlığı” kaldırmaz.
Cana bir şeyler veren yaşamdır; durmayın yaşamın vereceği şeyleri alacak can olun. Nasıl yemişler ağacın bütününden onay almadan olgunlaşmıyorsa siz de birbirinizden onay almadan bir şey yapmayın.
Zamanı bir ırmak yapın geçin başına oturun: Bugünün anısına ve düşüne taşının. Birbirinizin yarınına kapanın; ölüm acıkıp bedenlerinizi yiyene, kanlarınızı-gözyaşlarınızı içene değin birbirinizi üretin; birbirinizde bereket görün; bereketleriniz birbirine gülümsesin, birbirine koşsun.
Karanlığınıza parlayanları sevin bu size yeter: Olur olmaz sevinç gösterilerine kapılmayın; unutmayın sizin geçici sevincinizin bedeli biri tarafından üzüntü olarak ödenecektir.
Yapacaklarınıza tanıklık etmek için yarınlara koşun; seviyorum sözcüğünü dudaklarınızda büyütmesini, ete ve kana dönüştürmesini bilin. Sözcükler yetersiz kaldığında hiç durmayın dudaklarınızı yüreklerinize çağırın.
Kendi karanlığınızın bekçisi tarafından avlanmamaya bakın. Ayrılmanız zorlaşsın diye birbirinizin gönlüne birbirinizin geçmişini taşımaya, birbirinizde kendi görüntünüzü görmeye, kendi sesinizi duymaya bakın.
Kendinizi uyutacak ninnileri çocuklarınıza söylemeyin. Size sevgiden söz edenlere acısı nerede?, diye sormayı sakın unutmayın.
Özlemlerinizi bulutlara yazın; yazdığınızı okuyamazsanız bulutları kederlendirin; bırakın ağlasınlar. Birbiriniz için gürültü, birbirininiz için feryat olmayın: Dilin ve telin çıkaramayacağı sesleri dinlemeye bakın.
Yaşamlarını birleştirmeye karar vermiş bu canlara sen yardım et ya Şah-ı Merdan; rehber ol ya Mansur, ya Fazlullah, ya Nesimi, ya Hüseyin; şahit ol ya Pir Sultan Abdal; yoldaş ol ya Hızır.
Dil bizden şefaat Hak’tan olsun. Allah eyvallah! Gerçeğe Hû!”
“Şimdi”, der hizmet sahibi; “Tanrı-doğa-insan” ve “Hak-Muhammet-Ali” üçlemeleri anısına birbirinizi “üç kez öperek”, yani “aşk şarabı” ile doldurulmuş birer “kadeh” olarak algıladığımız bedenlerinizden “üç yudum” alarak niyazlaşın!
Niyazınızın kabul olması dileğiyle yol öğretmenimizin “bilgisi” ya da “sıvı akıl” olarak inancımıza taşıdığımız “demden üçer yudum” alarak hizmetimizi “mühürleyelim”. Bozatlı Hızır yardımcınız olsun! Allah eyvallah!

Devrim06

mamican

emeğine sağlık bilgiler unutulmaya yüz tutmuş ve artık neredeyse bir çok alevinin uygulamadığı bir sey ama umarım esat korkmaz gibi aydınalrımız sayesinde yasatmaay ve yaşamaya devam edeceğiz bu ritüellerimizi...