kral çıplak Nickli Üyeden Alinti

Sayin Sinan Isik icin dava surecini 2.10.2010 tarihinde [Only registered and activated users can see links. Click Here To Register...] degerlendiren Ali Polat'in yazisi:
ekler: Davaya iliskin tercume edilmis Kararin kopyasi

[Only registered and activated users can see links. Click Here To Register...]

Kimlikte Pirus Zaferi

Epirus'lu Pirus’un gözleri bütün savaş meydanını bir uçtan bir uca gezindi. Her yerde birbirinin kopyası görüntüden başka bir şey yoktu. Kılıcı elinden kaydı, büyük sessizliğe mahkum bir edayla düştü. Çeliğin parlak rengi al kan olmuş kılıcı toprağa değmemişti. Toprak topraklıktan çıkmış kızıl denize dönüşmüştü. Epirus'lu Pirus’un kılıcı toprağa ulaşamamış hemen ayağının dibindeki cesetlerden birisinin üzerine düşmüştü.

Kollarını gökyüzüne kaldırdı ciğerlerini dolduran havayı çığlığına katarak bağırıyordu. Sesinde zafer kazanmış bir komutanın sevinci değil yenilmeye mahkûm bir galibin hüznü vardı.

Her galibiyet her zaman gerçek olmaya bilir tıpkı Epirus'lu Pirus’un galibiyeti gibi yenilmeye mahkum galibiyetler tarih yapraklarında yer almaktadır.

Sinan Işık’ın galibiyeti de tıpkı Epirus'lu Pirus’un savaş meydanındaki galibiyeti gibi. Tek fark birisinin savaş meydanında diğerinin hukuk alanında olması.

02 Şubat günü AİHM’sinin Türkiye ile ilgili olarak verdiği iki önemli karar vardı ki biri 21924/05 nolu başvurunun sonucu olup toplumun bütün kesimlerini din, dil ve etnisite ayrımı yapmaksızın etkiliyordu. Bu karara göre artık nüfus cüzdanlarında din hanesinin olmayacak.

Zaten yürürlükte olan 23 Kasım 2006 tarihli Nüfus Hizmetleri Kanununun Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik’e göre aile kütüklerindeki din bilgisine ilişkin talepler, kişinin yazılı beyanına uygun olarak düzenleniyor, değiştiriliyor, boş bırakılıyor veya silinebiliyordu. Fakat AİHM’nin 2. Dairesinin 02.02.2010 tarihli 12372 nolu kararı mevcut Yönetmeliği AİH Sözleşmesine aykırı bulmuştu.[1]

Peki, AİHM’in bu kararı nereden çıktı?

Her şey Sinan Işık’ın kimliğindeki din hanesine İslam yerine Alevi yazdırmak istemesi ile başladı. Tarih 7 Mayıs 2004 ve o gün Sinan Işık, İzmir 11. Asliye Hukuk Mahkemesine dilekçesini veriyor. Dilekçesinde “Kimliğimin arka yüzünde yazılı dini İslam bölümündeki İslam ibaresi gerçeği yansıtmamaktadır” diyor ekliyor “(…) Alevi bir insan olarak, yaşadığım inanç ve edindiğim bilgi neticesinde bir insanin hem alevi hem de İslam olamayacağına inandım. (…)gerçekle ilgisi bulunmayan (…) böylesi bir çelişkiyi daha fazla taşımak istemiyorum. (…) bu acı gerçeğin yüksek mahkemenizce tespit edilerek hükme bağlanmasını ve bu nedenle nüfus kağıdımda yazılı olan İslam ibaresinin çıkartılarak yerine gerçek inancım olan Alevilik’in yazılmasını” istiyor.

Sinan Işık haklı mıdır değil midir diye irdelemeden önce onun ilk duruşma günü olan 15 Haziran 2004’de hakime söylediklerine bir bakmak uygun olur. “Alevilerin ezici çoğunluğunun kendilerini Müslüman olarak gördüğünü de bilirim ve fakat bir şeyin genel kanı olması O şeyin mutlak doğru olduğu anlamına gelmez” diyordu.

Mahkemenin görüş talebi üzerine Diyanet İşleri Başkanlığı’nca 09 Temmuz 2004 tarih 124/981 sayılı yazı ile bu konu hakkında görüş bildiriliyor. Söz konusu yazıda özetle “Alevilik de İslam kültür tarihi içerisinde yer alan tasavvufi-kültürel yorumlardan biridir. İslam dünyasının genelinde kullanılan “Alevi’ kelimesi, sözlükte “Ali’ye mensup”, “Ali’ye bağlı” demektir. (…)Alevilik, İslamiyet’ten ayrı müstakil bir din olmadığı gibi, İslam Dini içinde bir mezhep de değildir. Alevilik İslam içinde tasavvufi ve kültürel özellikler taşıyan bir alt grup ve yorumdur” demektedir. Bu görüşü esas alan mahkemede 07 Eylül 2004 günü Sinan Işık’ın talebini ret etmiştir.

Buraya kadar yalnız olan Sinan Işık bundan sonrasında yalnız olmayacaktır. 27 Eylül 2004 tarihinden itibaren yanında o günlerde PSAKD başkanı olan Av. Kazım Genç olacaktır.

Bu karardan sonra doğal olarak Yargıtay süreci başlıyor ve Yargıtay 18. Hukuk Dairesi, 21 Aralık 2004 tarihli kararı ile mahkemenin kararını onaylıyor. Doğaldır ki kararın onaylanması üzerine Sinan Işık avukatı PSAKD başkanı Kazım Genç vasıtasıyla karara itiraz ediyor. Sonuçta da dava 2005 yılında AİHM’ gidiyor.

Sonuçta 2 Şubat 2010 tarihinde AİHM 2. Dairesi kararını açıklıyor. Buna göre özetle, din hanesininin başvuru halinde boş bırakılması dahi devletin dinsel inanca müdahalesi olarak görüyor ve AİHS’nin 9. maddesinde belirten dinsel inancın açıklanmasının zorunlu olmaması ilkesine aykırı buluyor.

Bu noktaya kadar baktığımızda Sinan Işık’ın davasının ile laik ilkesini Türkiye’de ne kadar kötü uygulandığı bir kez daha kanıtlanmış oluyor. Bu açıdan dava ve karar önemli olduğu kadar Sinan Işık açısından da başarı vardır.

Fakat madalyonun bir de diğer tarafına bakmak gerekiyor. Böylece her şeyin hiç de göründüğü kadar basit olmadığı net şekilde görülecektir.

02.10.10