Kul Seyyid

HasaN DAYI

konular birleştirilip sabitlenmiştir.

GUNDÎ

Kul Seyyid

yolcudede

Ask ile can ,yüregine beynine eline saglik,ilimle gdilmeyen yolun sonu karanlik der hünkar.diyecegim Gercegin Demine hüü can

Rehber

Devrim06

farkı varmıdır, varsa nedir fark...

Rehber

İşcanbaba

Seyfi MUXUNDİ

Seyfi M U X U N D İ ANADOLU ALEVİLİĞİ BAŞLI BAŞINA BİR İNANÇ VE BİNLERCE YILIN ESERİDİR. İNSANLIK KADAR ESKİDİR.

Anadolu Aleviliği yarattığı kültür binlerce yılın olgunlaşmasıyla ortaya çıkmıştır. Çağlar boyunca ta MU dan Gılgamış’a; Zerdüşt’ten Şamana kadar. Hattiler’den Işıkçılara Haydarilere kadar. Babek’ten son tabelamız ve gururumuz Qızılbaş’lığa kadar gelinceye kadar bu destanı yarattık. Ne zamanki bir Osmanlı valisinin “Dersimli’lerin yanına kadar karakollarımızla vardık ama onlara ulaşamadık.” Sözünü 38 de hayata geçirince işte o zaman…….


D E R S İ M
YARADILIŞ EFSANESİ
1
Evvel zaman içinde
Sonsuzluk karanlık içinde
Devran yürüdüm kendimle
Hayalinizden öte uzun
Ama kısa bir an.
Sonsuz karalık denizinde
Sonsuz bir zaman içinde
Ben zerrenin, zerre benim içimde.
Hem karanlık hem ışık idim.
Siyah da, beyaz da ben idim.
Sıfır iken dahi yine bir idim.
O bir’den ışık, o ışıktan âlem oldum.
Âlemin her noktasını içimden taşır iken,
Dışa vurdum.

İki şeyi aldım benimle eş derecede
Bir zamanı, bir de boyutu.
Ki o da yine benim.
Üç olduk, biz olduk.
Olmadan evvelîde yine beraberdik.
Ne zamanın evveli var idi
Ne de olmaz sonu.
Bakındım sonsuz ufka
Boyutun sonu yok idi.
Görünmez Sonun başlangıcı,
Yine ben idim.
Dört bir yönde sonsuzluk,
Ben ortalarında yeşil kubbe misali.
Benimle beş olduk, ulaşılmaz sonsuz giz.
Bakındım, aşağı ben.
Ve de en yukarıda ben.
İşte o an dört iken yönü altı eyledim.
Ben ortalarında, cümlemiz yedi.
Döneriz sema misali.
Zaman ile birlikte
Cümlemiz oluşturduk sekiz cenneti.
Güneşe temsil dam penceresinden içeri.

Hangi bir yöne gitsem,
Bir sonsuzluk, evren ötesi.
Denizde damla gibi,
Evren sonsuzluk içinde nokta misali.
Zamanın başlangıcına ermez iken akıl.
Bitirmeye yetmez kimsenin gücü.
Çünkü o benim. Yediler misali.

Her yediye bir zıt eyledim.
Her iyiye bir kötü.
Yedi kat göğe yedi kat yeri.
Üst üste yığıp on dört eyledim,
Ayna misali.

Bir ben yarattım özümden
Geçip karşısına nazar eyledim
O ana ben olmaktan silkinip
Biz oldum
Bıkmadım sabırla
Sual eyledim
“Sen kimsin ben kimim”
Her seferinde
“Sen sensin ben benim”,
Cevabına sabır taşı oldum.
Doğru cevap uğruna
72 kez boşaltıp
Yine doldurdum evreni
Tıpkı yapboz misali

En nihayetinde
Altı günde cümle âlemi
Bir günde, aynamı yarattım.
Sonsuzluğun ortasında evreni,
Dev inci misali,
Evrenin incisi dünyayı,
Dünya incisi insanı.
Yani ki:
Ben kendimi yarattım.
Ölümsüz insan ve ölümlü Tanrı’yı.

15/01/2007
YARADILIŞ EFSANESİ
2

Ayakları ışıktan
Başı rüzgardan.
Bedeni dağlardan oluşan
Ve kanatları rüzgardan oluşan
Atlara atladılar.
Karanlık denizinin derinliğinde ki inciden çıkıp,
Islanmadan üzerinden yürüdüler.

Yel gibi geçtiler.
Dağları sırtlarından indirip,
Önce altından
Sonra bulutlar misali içinden geçtiler.
Kamçıları şimşekten ve çataldı.
Ve kendi bedenlerindendi
Güneşi kalplerinde kızıl kıyamet ısıtıp,
Avuçlarında soğuttular.

Arkalarına bakmadan
Suların kılıç kadar keskin,
Dağların kaldırılmayacağı kadar ağır,
Yarılamayacağı kadar sert,
Ateşin soğumadığı ve
Rüzgârın tükenmediği Dersim diyarına vardılar.

Atlarını çayıra çakmadan,
Saldılar özgürce yaylalara.
Bin tanrılı diyarın,
Bin birinci meydanında,
Daldılar otuz bin yıllık muhabbete
Cümle âlem halka oluverdi.
Melek-i Tavus da ümmetiyle
Yundu ilişiverdi bir köşeye.
Nazar eyledi inciyi muhabbet penceresinden

Munzur’un tam ortasına halka olup
Kurdular sofralarını
Hak lokması yeşil elle dağıttılar.
Bir an nefislerini tutamayıp oldular bir sınav
Kendileri gibi bir can olan balıkları
Attılar ateşe
Pulları al al kızıllaşıp renklendi
tam sofraya hak lokması olacakken
Kızıllaştılar pişip can aldılar ve de kutsallaştılar.
Daldılar Munzur’un ak süt sularına.
Munzur Hızır suyu ve de alabalıklarıyla
Ogün bu gün

Ey piro piroy mın
Lı çiyay Dersimê
Bang ke bıla ware
Xudiye dehe û du ocaxê
Em kullî Çellın lı vî çılleyî ne
İro cemi mey sıfteye
Semah mey pêşine

Otuz bin yıl sonra kalktılar ayağa
Ve omuz omuza
Göğe merdiven oldular.
Olmuşlarken onlar bir tek
Cümle evliyalar ve peygamberler.
Miraç odular sinelerine.
Doksan bin kelam muhabbetine
Yazdılar seccere misali
Ters çevirili Kutsal kasenin
Yani ki yeşil kubbenin hatırına,
On iki bin Yeşil öküz derisine
Doksan bin kere doksan bin,
Cümle mahlukun cemaline.
Lefi Mahfuz Demir kalem ile

Ve karanlıktan çıkıp gelen bu süvariler,
Munzur suyu beyaz süt yerine,
Kızıl akınca:
Cellatlarını kılıç yerine kalemle kestiler.
Şelaleleri yukarı tersine akıttılar.
Binlerce mazlumun adını,
Silgilerle deftere yazdılar.

Atlarını bıraktıkları yaylalara
Almadan Hızır’a teslim eyleyip,
1938’in Miladında ve bir yaz sabahı
Bindiler kırk bin tabuta
Selamsız döndüler.
Işığın başladığı o ilk noktaya.
1/02/2008
Seyfi MUXUNDİ[/size]