Derman

Derman

Derman

Derman

sâre kâl

piglet

sâre kâl

piglet

Tam 37 canı yakarak öldürdüler 2 Temmuz 1993’te... Beş yıl sonra bugün, ölenlerin sayısını vermek anlatmıyor olayın dehşetini... Onlara ilişkin birkaç anı, birkaç şiir, üç beş sözcük daha iyi anlatıyor yitirdiğimiz şeyin aslında ne olduğunu... İşte Edebiyatçılar Derneği'nin Sivas kitabından derlenmiş notlarla, "Yitirdiklerimiz"den birkaç örnek...



Asım Bezirci o gün hayatında ilk defa Ankara'dan öte yana geçi*yordu. Eşi, yol arkadaşı, "çırağı" Refika Bezirci hiç istemiyordu gitmesi*ni... 67 yaşındaydı artık... 67 yıla 70 ki*tap sığdırmıştı. Son üç kitabını daha yeni yayıncısına vermişti. Görmek kısmet olmadı. Eşi, ölümünden sonra not defterlerini buldu kütüphanesinde... 30 yıl eşinden bile saklayarak not tutmuş, yazmıştı. O'ndan ge*riye bazı sayfaları imha edilmiş bu def*terler ve 40 koca ki*tap kaldı.



* * *



Metin Altıok, Si*vas'a gitmeden 20 gün önce 10 kitabını birden yere yaymış ve eşi Nebahat Çetin için birer birer imza*lamaya başlamıştı. "Sende kitap se*tim yok, bulunsun" dedi, başına ge*lecekleri görüyormuşçasına...

Sivas'a yolculuk günü geldiğinde "Yakılması gereken biriyim..." dize*sinin yazarı eşini de zorladı gelsin di*ye... "Herkes eşini, sevgilisini götü*rüyor, sen beni yalnız gönderiyor*sun" diye boyun büktü, ikna edeme*di. Nebahat Çetin, eşiyle birlikte gi*decek Uğur Kaynar'a "Sen Sivaslı*sın" dedi, "Metin'i sağlam verdim, sağlam istiyorum."

İkisi de tabutlar içinde dönebildi*ler Sivas'tan.

Metin Altıok'tan geriye Sivas yangınının dumanıyla islenmiş bir gözlük ve kırık bir şiir kaldı teselli olarak:

"Üzülme Altıok Metin / Hüzün*lerle geçen tarazlanmış ömrüne.../ Sen yoğun sis içinde sesi duyulan / uzak çandın bir zaman..."



* * *



Behçet Aysan, "Çünkü beyaz bir gemidir ölüm" diye yazmıştı; "Ölüm siyah denizlerin hep çağırdığı / batık bir gemi / sönmüş yıldızlar gibidir / yi*tik adreslere benzer ölüm / yanık otlar gibi / Sen bu şiiri okurken, ben belki başka bir şehirde ölürüm."

Ankara'da şiirleri okunduğunda o uzak bir şehirde ölmüştü.

...elinde demir bir çubukla... en önde...



* * *



Uğur Kaynar Sivaslı'ydı. Şenlikle*re meraklı değildi pek... Ama doğdu*ğu topraklara duyduğu özlem çekti O'nu Sivas'a... Birkaç kez fikir değiş*tirdiyse de sonunda gitmeye karar verdi.

Katliamdan birkaç gün sonra O'ndan kalan eşyaları getirdiler eşi Se*rap Kaynar'a... O'nun hiç yanından ayırmadığı askılı bir deri çantaydı bu... yangından mucize eseri kurtulmuştu. İçinden bir ehliyet çıktı, biraz para, bir paket Bafra sigarası, kibrit, eşine hediye alınmış işlemeli bir cüzdan ve üzerine şiir karalanmış bir kâğıt peçete...

Peçetede şu sözler yazılıydı:

"Öldüğümde / doğduğum yere gidiyorum / Yıllarca süren bir hasret ve bilinmezliği / işte böyle yeniyorum."



* * *



Erdal Ayrancı, Sivas'a gitmeden önce tamamlamıştı ölüm üzerine bir yazıyı... Şöyle yazmıştı son paragrafın*da:

"Ben en son babam öldüğünde ağlamıştım ve son gördüğüm ölü O'ydu; kendi ölümümü görmeden ön*ce... Sen hiç güzel ölü gördün mü? Benim ölüm güzeldi. Ben gördüm, yemin ediyorum; çok güzeldi ölüm, inan*mazsan sor Zürafa Kekeme..."

Yazıdaki "kekeme zürafa" eşi Hatice Ayrancı'ydı.

2 Temmuz akşamüstü televizyondan Sivas'ta yangın haberini izleyen Hatice Ayrancı, 7 yaşındaki kızları Zeynep'i banyoya götürüp yıkamaya başladı. Haykır*mak istiyor, haykıramıyordu. Zeynep'e öylece baktı; "Bundan sonra hiçbir şeyden korkmayacaksın" deyip ağlamaya başladı.

Zeynep bugün 12 yaşında...

Geçenlerde matematik dersinde kümeler konusu iş*lenirken ailesinin kümesini çizdi; önce kendisini, sonra annesini ve son olarak da babası Erdal Ayrancı'yı yerleştirdi içine...



Can Dündar

equlibrium

muhlis akarsu demişken nede güzel sölemiş dimi ayrılamam ben o gül yüzlü yardan ki öle olmuş birlikte gittiler

acı hep aynı acı yıllar geçsede

cetin aktas

paylaşımın için çok teşekür ederim can madımakta yanan canlarımızı halen yüreyiğimizdeki kor ateş misalican halen anıyoruz yanan canlaramızı aramızdan alan faşist yobazların allah binbir türlü belasını versin yanan canlarımızın katledilen canlarımızı rahmet ve özlemlen anıyoruz makanları cennet olsan