[Only registered and activated users can see links. Click Here To Register...]Kendin olmak, adam olmak, genç olmak, zengin olmak, dert olmak, yazar olmak, toprak olmak, toz olmak…Ne kadar da çok “olmak” var. Sözlük ne der acaba?Olmak: Meydana gelmek, varlık kazanmak, vuku bulmak; bir görev, makam, san veya nitelik kazanmakHepimiz şu hayatta bir şeyler olmakla uğraşıyoruz. Bulunduğu halden bir başka hale geçebilmek meşgulüz. İçinde bulunduğumuz durumdan şöyle ya da böyle memnun değiliz ve diğeri olmaya çalışıyoruz.Gelişmek ve değişmek iyidir. İnsan hep daha güzele yelken açmalıdır.Ama!Yine bir olmakla ifade edebileceğim var olmaktan haberdar mıyız? Farkında mıyız? Hepimiz varız. Yok değiliz. Nefes alıyor, seviyor, seviliyor, görüyor, bakıyor ve tutuyoruz; hayata tutunuyoruz. Yarım yamalak, eğri büğrü de olsak varız, yaşıyoruz.Galiba bu durumun pek farkında değiliz.Bu düşüncelere genelde bir akvaryumun önünde kapılırım. Bir akvaryumun! Balıklara bakarım, sonra kendimi onların yerine koyarım. Hayat, otuza elli, bir kutucuğun içinden ibaret. Gel ve git! İn ve çık!Tam bir şükür hissiyle dolarım:“Allahım, sana şükürler olsun ki beni insan olarak yaratmışsın.”Komik!Bu düşüncemi anlattığım her dostum güler bana. Burun kıvırarak: “İlginç!” der.Sahiden öyle değil midir? Haksız mıyım sizce?Ne kadar da az düşünüyoruz bu durumu! Hayatımızı bir insan olarak sürüyoruz. Bir japon balığı, akvaryumda bir taş veya akvaryumun motorunda herhangi bir taş parçası da değiliz! Düşünebilen, okuyabilen, anlayabilen, algılayabilen ve bunları yapabildiğinin de farkında olabilen bir insanız. Bence bu lütfun farkında olabilmek az bir nimet değildir.Bizler bu dünyanın insanları, yokluğa düşmeden yokluğu düşünmeliyiz. Keder ve acı zamanlarında, stres dağlar kadar olup da sırtımıza çöküverince bizler yani insan evlatları hatırlamalıyız bu meseleyi. Evet, şu an her ne kadar hal-i pürmelâlimiz ortada olsa da sol yanımızda atan bir kalbimiz, damarlarımızda deveran eden al kanımız ve göğsümüzün şuracığında bir canımız var. Kainatın üzerinde noktanın binde biri kadar da olsak varız. Bir çiçeği kokluyor, baharı hissediyor ve sevilecek her şeyi yüreğimiz yettiğince sevebiliyoruz.Büyük şehir insanı, hayatı yaşamak ve yaşamanın da farkında olmak macerasında taşra insanına göre daha şanssız!Topraktan uzak, betonla iç içeyiz. Gelişmiş teknolojimizle keşfedemediğimiz tek bilinmeyen öz benliğimiz. Trafik stresi yaşamak, kalabalıkta boğulmak, gürültüde kaybolmak renklerden uzak hayatımızın sıradan işlerinden. Geç kalmamak için koşuşturmak zorunda olmak, ayağını toprağa basamamak, çok katlı binalarda tabiatı park-bahçelerden ibaret sanmak ve yeşili sadece ve sadece ısmarlama belgesellerde görmek ahir zaman alametlerinden midir bilemem. Bu, başlı başına bir yazı konusu. Bizim de yaramız derin, dolayısıyla şehir ve stres bahsini kısa tutalım.Yaşadığımızı anlamak için galiba arada bir durmak gerek. Her telaşı bir kenara bırakıp, özümüze kulak vermek! Sır burada…İçimizin sesini dinlemek, muhakkak hepimizi dinlendirecek. Dertlerden tasalardan mola isteyip, streslerden soyunarak gönlümüze dönelim. Yüreğimizle, vicdanımızla konuşalım. Ruhumuza söz hakkı verelim.